Naukowcy odkryli najstarszego przodka ośmiornicy i kałamarnicy

Naukowcy odkryli skamieliny najstarszego znanego przodka współczesnej ośmiornicy, kałamarnicy i innych głowonogów, które żyły ponad 500 milionów lat temu, co pozwala nam ocenić szybkość ewolucji i pojawienia się nowych gatunków na Ziemi, zgodnie z artykułem opublikowanym przez naukowców w czasopiśmie Nature w czwartek.

Nowo opisany gatunek zwierząt prehistorycznych otrzymał swoją nazwę - Nectocaris pteryx - w 1976 roku, kiedy odkryto pierwsze fragmenty jego skamieniałych szczątków. Niemniej jednak pozycja tego gatunku na drzewie ewolucyjnym do niedawna pozostawała niepewna, ponieważ struktura organizmu tego zwierzęcia nie pozwoliła jednoznacznie przypisać go do pewnego rodzaju współczesnych lub wymarłych gatunków zwierząt.

Nowe dane, które ustanowiły związek między nektarami a innymi gatunkami mięczaków, zostały uzyskane przez Martina Smitha i jego mentora profesora Jean-Bernarda Carona z University of Toronto w Kanadzie. Naukowcom udało się znaleźć ponad 90 nowych skamielin tego gatunku zwierząt w skałach osadowych słynnego na całym świecie łupka Burgess w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie, które już stały się źródłami skamielin ogromnej liczby prehistorycznych wodnych mieszkańców.

„Uważamy, że to niezwykle rzadkie stworzenie jest wczesnym przodkiem współczesnych kałamarnic, ośmiornic i innych głowonogów. Jest to bardzo ważne odkrycie, ponieważ pokazuje, że prymitywne głowonogi pojawiły się znacznie wcześniej, niż moglibyśmy się spodziewać, i powoduje, że przemyśleć pochodzenie ta ważna grupa życia morskiego - powiedział Smith, cytowany przez uniwersytecką służbę prasową.

„Niewiele wiemy o związku ewolucyjnym współczesnych typów mięczaków i ich wczesnej historii ewolucji. Skamieliny pokazują, jak ta różnorodność mogła powstać w przeszłości” - dodał naukowiec.

Nectocaris był małym mięczakiem o długości zaledwie 2-5 centymetrów, w kształcie latawca i ma płaski kształt ciała. Drapieżnik miał duże, wyłupiaste oczy i parę długich macek, które pomagały mu łapać i wchłaniać zdobycz. Do poruszania się w wodzie zwierzę używało bocznych płetw, a także dyszowego otworu nosowego, który pomagał nektokariom poruszać się za pomocą ruchu odrzutowego, jak nowoczesne kałamarnice.

Ku ich zaskoczeniu naukowcy nie znaleźli u tego zwierzęcia skorupy mineralnej wypełnionej powietrzem, która była aktywnie wykorzystywana do pływania przez wiele mięczaków. Do niedawna naukowcy uważali, że pojawienie się takiej skorupy u przypominających ślimaki czysto raczkujących zwierząt umożliwiło im początkowo opanowanie pływania w wodzie i doprowadziło do pojawienia się głowonogów. Struktura ciała nektokariów pokazała, że ​​sytuacja była odwrotna.

„Jestem pewien, że nowe odkrycia pozwolą nam znaleźć i wyeliminować błędy we współczesnych teoriach ewolucji tak różnorodnego rodzaju zwierząt, jak mięczaki”, podsumował naukowiec.